God in die Gewone

 "Die oggend stond het goud in die mond." My wekker het,  soos baie ander oggende, weer vanoggend vieruur afgegaan. Ek het dit doodgedruk, soos ek moet. Dit is net die pre-alarm – die een wat my uit my diep slaap lig en herinner dat die wekker weer oor ‘n halfuur gaan alarm maak. Jou waarlik waar oor dertig minute dreun die mobiele toestel langs my bed weer, Hierdie keer lig dit my in dat ek nou `n besluit moet maak of ek nog wil lê en waarskynlik laat gaan wees en of ek die knusheid van my bed wil verlaat om ‘n dinamiese oggend voëltjie te wees – slaggereed vir die dag. Dit is ‘n mooi gedagte, maar ek druk die ding dood en nou beweeg ons in die tien minute vir tien minute alarm en dit hou vir hele halfuur aan. Teen vyfuur staan ek op, maar die warm van die duvet sit nog aan my lyf. Bas, my Golden Retriever, hyg al ‘n geruime tyd en die donker dame, Sofia, se vinnige tree op-en-af in gang is hoorbaar aan die geritsel van haar toonnaels. Ek is nog onvas op my voete en die na...

  Vind `n mens God in die gewone of vergestalt God in die gewone, dit is die vraag? Hierdie stukkie is persoonlike refleksie na lange stilwye en mag die lesers my eie waan en gevoeligheid vergewe soos ek opnuut besin oor die titel van my Blog en boek, God in die Gewone.   Jô, dit is weer Sondag en ten minste is die skottelgoed gewas en meeste van my klere hang aan ‘n hanger. My huishouding voel bietjie asof dit vinnig met superglue aan mekaar gegom is, maar ten miste lyk my tuin netjies na `n Saterdag se harde werk. My maand se loon het soveel van my geëis oor die afgelope twee tot drie jaar dat die gewone in my lewe agterweë gelaat is, maar terselfdertyd om aandag begin skree het. Trouens dit is nie net die gewone nie, maar eintlik ek wat begin voel het dat ek verdwyn tussen die moet doen take en die moet teenwoordig wees take. My waarneming en waardering vir die alledaagse het heeltemal verdwyn. Onlangs is ek bewus gemaak van ‘n boek met die titel “Vind God in die gewo...

 Die Geseëndes Geseënd is al die juffrouens van die verlede (...en die hede), wie se lewens deur netbal- of hokkieballe geboei is, wat kinders brei om in formasie te gedy, want aan julle behoort die sier van die spel en die oomblikke wat vir elke kind en ouer tel. Geseënd is al die juffrouens van die verlede (…en die hede), vir wie ure wegraak, soos hul met fyne analise les en vraestel voorberei, want aan julle behoort die waters van vrede en ‘n toekoms geskoei op rede. Geseënd is al die juffrouens van die verlede (… en die hede) wat alleen, sonder kind of kraai, ewigheidswerk doen en elke dag leef in geloof dat hul daarwees `n kind kan red van wanhoop en vrees, want aan jul behoort die liefde van die Groter Gees. Geseënd is al die juffrouens van die verlede (… en die hede) wat met hul durf, sorg en deursettingsvermoë soveel mense se lewe geraak het, want aan jul woorde en dade grens ‘n ewigheid en die wete dat dit nooit sal vergaan in vergetelheid.

Ek het jare terug my feministiese bokshandskoene opgehang, nie uit ‘n besef of bewuswording dat die uitgediende manlike idioom dominant is en aanvaar moet word nie. O! Nee genugtig daarmee sal ek nooit kan verlief neem nie. Ek het hoeka ‘n hele paar mane gelede ‘n manlike kollega gehad wat die meer jeugdige Karen eenkant toe getrek het en haar die lig rakende haar dwalinge wou laat sien. Ek is eenvoudig vertel dat daar geen manier is hoe die vrou ooit meer as ‘n tuisteskepper kan wees nie. Hoewel die man ‘n stewige boks op die neus verdien het, het ek hom net met neerbuigende verdriet aangehoor. Nie te min my feministiese bokshandskoene hang aan die hak omdat ek deeglik besef dat  man en vrou  eintlik deel van dieselfde asem is. As ek egter gekonfronteer word met verhale van die vroue van die verlede oorval ‘n hartseer my en ‘n vlam word in my aangesteek om hulle verhaal tog ook in al haar glorie (vanuit my perspektief) te wil vertel. Ek is tans besig om die geskiedenis va...

  Dit is elfuur op die vooraand van nog ‘n nuwe jaar en ek sê vir my dogter goeie nag. Ek was nog nooit groot op wakker bly deur die aand, net om die volgende jaar wat voel soos hierdie jaar in te lei nie. Sy maak ‘n grappie en sê: “Mamma moet lekker slaap en ek sien Mamma volgende jaar.” Volgende jaar is mos altyd die jaar met die belofte, die jaar wat soveel beter as hierdie jaar gaan wees. Volgende jaar het die groener gras. Die probleem met ouer word, is dat jy ‘n tamheid ontwikkel vir nuwe jaarswense aangesien die werklikheid dat die volgende jaar heel moontlik niks beter gaan wees as die huidige jaar nie, al vir jou baie duidelik geword het. Al wat jy eintlk met sekerheid kan sê, is dat dit dieselfde maar anders gaan wees. Tog as ek my lewenstamheid daar laat en terugkyk oor die laaste dertig jaar se nuwe jaarswense kan ek nie help om te glimlag vir die gewaarwording dat verandering stadig, amper onsigbaar oor ons gerimpel het nie. Sonder dat ons dit besef, staan ons vandag...

  Om Paasfees te dekoloniseer… Jô, hier bevind ek my in warm water, veral by diegene wat moeg is vir die woord dekoloniseer. Ek word vanoggend wakker op Goeie Vrydag en let op dat die son lui geword het en al langer neem om agter die berge op te kom. Ek sien die plante in my tuin wat net te graag hul somer tooisels wil afskud en ‘n bietjie gaan rus. Ek voel die spanning in my van ‘n jaar wat reeds goed opdreef is. Tog, vier ek vandag die begin van die Paasnaweek. Vir baie die eintlike hoogtepunt van die kerkkalender. Paasfees bring ‘n boodskap van vergifnis, genade en ‘n baie belangrike wedergeboorte. In Europa, het die viering van hierdie Christelike tradisie parallel begin loop aan die eeue oue viering van die natuurgodin van lente, Eostre. Dit is hoe ons daarby uitgekom het om hasie op alles te teken en kleurvolle eiers in die tuin te soek. Hasies is geensins so volop in Afrika nie en in Australië was die kreatuurtjies vir lank ‘n uitheemse verpesting. In Europa maak die sam...