God in die Gewone

  Om te onthaal is moeilik By ‘n onlangse onthaal is ek en etlike ander gevoed, nie op twee vissies en vyf brode nie, maar met heerlike voorgereggies, ‘n hoofgereg en etlike hemelse happies vir nagereg. Ek het oorkant my hoof en adjunk gesit en die gesprek het onwillekeurig na kos en eetgewoontes verskuif. Dit blyk al ‘n brandende tema te wees sedert Twiggie. Ek het niksvermoedend en sonder filters aan hierdie gesprek begin deelneem. My man het my al gewaarsku: “Daar is iets soos pragmatisme, Karen”. Ek luister mos nie. Die vraag is aan my gestel: Wat eet jy vir ontbyt? Hierdie vraag is diep en persoonlik en op die oomblik vou ek soos ‘n pokerspeler met ‘n slegte hand. “Niks,” sê ek. “Ek is te gespanne om te eet.” Onmiddelik sien ek die wenkbrou van die Adjunk lig – natuurlik gefokus op die woordjies “te gespanne.” Hierdie gesprek kan nou enige rigting inslaan. Ek kan gevra word hoekom ek gespanne is. Ek kan gevra word oor die voeding van my kinders, óf ek kan gevra word, soos ek...

  Die Mens leer nie… “Juffrou! Juffrou, hoekom moet ons van die geskiedenis leer nie? Die mense is in elkgeval almal dood.” Hierdie kwelvrae vrae en insiggewende opmerkings is ‘n daaglikse bederfie vir ‘n geskiedenisonderwyser. Dit grens aan die stellings wat taalonderwysers moet aanhoor: “Hoekom moet ons Afrikaans leer? Ons praat dit dan elke dag.” Jy kan probeer om aan die kind te verduidelik dat jy die foute van die verlede wil identifiseer sodat jy dit in die toekoms kan vermy of groei as samelewing. Jy weet egter dat daar geen antwoord is, wat jy moontlik vir die kind kan gee om die kwelvraag te beantwoord nie, wat nie met ‘n ewe domastrante respons ontvang sal word nie. Gewoonlik, sug jy net diep en raak sommer bietjie moeg met die wete dat hierdie leerder voor jou in die klas ‘n bloudruk van die deursnit mens is. Die ding is, die mens leer nie en as daar geleer word, is dit ‘n besondere stadige proses. Kyk, ek praat nie van somme maak en robotte bou en kunsmatige intelligen...

 Die Barmhartige Samaritaan Ek gaan nou ver terug in my eie lewe, die skrikwekkende is dat dit amper dertigjaar gelede is. Ek gaan so bietjie uit my ervarings uit en oor die dinge wat ek destyds studeer het, praat. In hedendaagse akademie is dit gedateer, intussen het hulle slimmer geword en wat ek studeer het, pas nie noodwendig by moderne temas in nie. Tog, wil ek vandag met jou en ander gedateerde mense oor die “Gelykenis van die barmhartige Samaritaan” praat. Ek het, soos ek gesê het dertigjaar gelede, my sogenaamde Meestergraad in Nuwe Testament en die 'Opdrag tot Vyandsliefde' voltooi. Ek het die evangelies bestudeer en oor dit en dat van die Matteus evangelie gelees. ‘n Interessante meevallertjie wat ek in die verlede raak gelees het is dat hulle die eeu na die dood van Jesus beskou het as ‘n periode van formatiewe Judaïsme. Soos dit vir my in my studie geklink het, was daar in die eerste eeu na Christus baie kompetisie oor wie oor die ware interpretasie van die Wet be...

 "Die oggend stond het goud in die mond." My wekker het,  soos baie ander oggende, weer vanoggend vieruur afgegaan. Ek het dit doodgedruk, soos ek moet. Dit is net die pre-alarm – die een wat my uit my diep slaap lig en herinner dat die wekker weer oor ‘n halfuur gaan alarm maak. Jou waarlik waar oor dertig minute dreun die mobiele toestel langs my bed weer, Hierdie keer lig dit my in dat ek nou `n besluit moet maak of ek nog wil lê en waarskynlik laat gaan wees en of ek die knusheid van my bed wil verlaat om ‘n dinamiese oggend voëltjie te wees – slaggereed vir die dag. Dit is ‘n mooi gedagte, maar ek druk die ding dood en nou beweeg ons in die tien minute vir tien minute alarm en dit hou vir hele halfuur aan. Teen vyfuur staan ek op, maar die warm van die duvet sit nog aan my lyf. Bas, my Golden Retriever, hyg al ‘n geruime tyd en die donker dame, Sofia, se vinnige tree op-en-af in gang is hoorbaar aan die geritsel van haar toonnaels. Ek is nog onvas op my voete en die na...

  Vind `n mens God in die gewone of vergestalt God in die gewone, dit is die vraag? Hierdie stukkie is persoonlike refleksie na lange stilwye en mag die lesers my eie waan en gevoeligheid vergewe soos ek opnuut besin oor die titel van my Blog en boek, God in die Gewone.   Jô, dit is weer Sondag en ten minste is die skottelgoed gewas en meeste van my klere hang aan ‘n hanger. My huishouding voel bietjie asof dit vinnig met superglue aan mekaar gegom is, maar ten miste lyk my tuin netjies na `n Saterdag se harde werk. My maand se loon het soveel van my geëis oor die afgelope twee tot drie jaar dat die gewone in my lewe agterweë gelaat is, maar terselfdertyd om aandag begin skree het. Trouens dit is nie net die gewone nie, maar eintlik ek wat begin voel het dat ek verdwyn tussen die moet doen take en die moet teenwoordig wees take. My waarneming en waardering vir die alledaagse het heeltemal verdwyn. Onlangs is ek bewus gemaak van ‘n boek met die titel “Vind God in die gewo...

 Die Geseëndes Geseënd is al die juffrouens van die verlede (...en die hede), wie se lewens deur netbal- of hokkieballe geboei is, wat kinders brei om in formasie te gedy, want aan julle behoort die sier van die spel en die oomblikke wat vir elke kind en ouer tel. Geseënd is al die juffrouens van die verlede (…en die hede), vir wie ure wegraak, soos hul met fyne analise les en vraestel voorberei, want aan julle behoort die waters van vrede en ‘n toekoms geskoei op rede. Geseënd is al die juffrouens van die verlede (… en die hede) wat alleen, sonder kind of kraai, ewigheidswerk doen en elke dag leef in geloof dat hul daarwees `n kind kan red van wanhoop en vrees, want aan jul behoort die liefde van die Groter Gees. Geseënd is al die juffrouens van die verlede (… en die hede) wat met hul durf, sorg en deursettingsvermoë soveel mense se lewe geraak het, want aan jul woorde en dade grens ‘n ewigheid en die wete dat dit nooit sal vergaan in vergetelheid.

Ek het jare terug my feministiese bokshandskoene opgehang, nie uit ‘n besef of bewuswording dat die uitgediende manlike idioom dominant is en aanvaar moet word nie. O! Nee genugtig daarmee sal ek nooit kan verlief neem nie. Ek het hoeka ‘n hele paar mane gelede ‘n manlike kollega gehad wat die meer jeugdige Karen eenkant toe getrek het en haar die lig rakende haar dwalinge wou laat sien. Ek is eenvoudig vertel dat daar geen manier is hoe die vrou ooit meer as ‘n tuisteskepper kan wees nie. Hoewel die man ‘n stewige boks op die neus verdien het, het ek hom net met neerbuigende verdriet aangehoor. Nie te min my feministiese bokshandskoene hang aan die hak omdat ek deeglik besef dat  man en vrou  eintlik deel van dieselfde asem is. As ek egter gekonfronteer word met verhale van die vroue van die verlede oorval ‘n hartseer my en ‘n vlam word in my aangesteek om hulle verhaal tog ook in al haar glorie (vanuit my perspektief) te wil vertel. Ek is tans besig om die geskiedenis va...

  Dit is elfuur op die vooraand van nog ‘n nuwe jaar en ek sê vir my dogter goeie nag. Ek was nog nooit groot op wakker bly deur die aand, net om die volgende jaar wat voel soos hierdie jaar in te lei nie. Sy maak ‘n grappie en sê: “Mamma moet lekker slaap en ek sien Mamma volgende jaar.” Volgende jaar is mos altyd die jaar met die belofte, die jaar wat soveel beter as hierdie jaar gaan wees. Volgende jaar het die groener gras. Die probleem met ouer word, is dat jy ‘n tamheid ontwikkel vir nuwe jaarswense aangesien die werklikheid dat die volgende jaar heel moontlik niks beter gaan wees as die huidige jaar nie, al vir jou baie duidelik geword het. Al wat jy eintlk met sekerheid kan sê, is dat dit dieselfde maar anders gaan wees. Tog as ek my lewenstamheid daar laat en terugkyk oor die laaste dertig jaar se nuwe jaarswense kan ek nie help om te glimlag vir die gewaarwording dat verandering stadig, amper onsigbaar oor ons gerimpel het nie. Sonder dat ons dit besef, staan ons vandag...

  Om Paasfees te dekoloniseer… Jô, hier bevind ek my in warm water, veral by diegene wat moeg is vir die woord dekoloniseer. Ek word vanoggend wakker op Goeie Vrydag en let op dat die son lui geword het en al langer neem om agter die berge op te kom. Ek sien die plante in my tuin wat net te graag hul somer tooisels wil afskud en ‘n bietjie gaan rus. Ek voel die spanning in my van ‘n jaar wat reeds goed opdreef is. Tog, vier ek vandag die begin van die Paasnaweek. Vir baie die eintlike hoogtepunt van die kerkkalender. Paasfees bring ‘n boodskap van vergifnis, genade en ‘n baie belangrike wedergeboorte. In Europa, het die viering van hierdie Christelike tradisie parallel begin loop aan die eeue oue viering van die natuurgodin van lente, Eostre. Dit is hoe ons daarby uitgekom het om hasie op alles te teken en kleurvolle eiers in die tuin te soek. Hasies is geensins so volop in Afrika nie en in Australië was die kreatuurtjies vir lank ‘n uitheemse verpesting. In Europa maak die sam...

  Moderne slawerny Van oggend vroeg tot laataand toe sloof jy jou af aan die saak persoonlike tyd is ‘n algemeen aanvaarde taboe, maar vir hulle is j óú geluk wat jy daarvan maak. Daar was eens ‘n tyd wat jy die voëltjies aan jou venster hoor tik het, En die goddellike altyd om jou ‘n werklike geword het. Nou sit jy vasgespyker tussen vorms en tegnokratiese gerondslomp, vir die blinker toekoms net ‘n kyker, ‘n dienaar van die stelsel, die vanguard en die hele klomp. Om eendag opgebruik en leeggesuig niks van liefde, vreugde en vrede te kan getuig.

  The realness of sacrifice I was still grading papers when it dawned on me that we are heading towards the Easter holidays and in the South African context this is for many reasons a sports holiday. Schools send their netball, hockey, and rugby teams off to compete in pre-season tournaments. Easter egg hunts are arranged for the holiday. Anyway, I was thinking this is sad because again we become preoccupied with other things on the most sacred of Christian holidays. It was then that I thought it would be a good idea if the staff of my school gets sent off on holiday with some food for the soul. I contacted our music department and asked those more gifted than me to perform something for the staff. They decided to sing the song, Christ has no body now but yours. I wanted to prepare some profound words to introduce the song. I read a little on the topic. Nothing I read felt real to me, it felt like words. Yes, many books and countless words have been written and spoken on the c...

  My boggelrug-spoegbek-sussie was twee jaar my mindere om mee te begin.   Ons het albei gedy, gekruip, gespeel en die gewone paadjie van die lewe begin volg. Op drie het ek haar egter agtergelaat en my   grootword alleen voortgesit en sy het steeds daar op die bed bly lê met die doek aan en die spoegborreltjies om haar mond hoeke. Siekte en koors het veroorsaak dat die hekke van Eden vir haar toe gemaak is, amper sestien jaar het sy geword voor sy my finaal gegroet het, die sussie van my. My ma het vier dogters gehad en van ons almal was sy die mooiste.  Haar velletjie was regtig so wit soos sneeu en haar lippies rooi. Haar hare was nou wel nie die kleur van ebbehout nie, maar ‘n baie donker bruin. Sy was ‘n ware sneeuwitjie, maar haar liggaam was egter ‘n post-moderne konstruksie van ongemaklike hoeke en boggels - ‘n kombinasie van skoonheid en disfunksie. Dit is wat sy was, daardie lyfie op die bed of in die stoel.  Die enkelle woordjies wat sy eens gespree...

  Laat daar Lewe wees. Ons het almal daardie dingetjies wat met ons gebeur wat ons konstant kan herinner aan die sloer van die lewe. Die outomatiese hek van ons erf het byvoorbeeld gebreek... al ses maande terug. Ek en my man, glo dit of nie, was te besig om iemand te soek om te bel om dit reg te maak. Nou klim ek maar soggens, smiddags en saans uit die motor en gaan maak daardie hek met ‘n gebeur en gesteun oop en toe. Die ander dag om halfses die oggend is ek weer besig om die hek oop te maak vir die soveelste keer. ‘n Klein Jakkalsie glip in en die stemmetjie mor:  Hoekom kon my man nie, maar net iemand al gebel het om die hek reg te kom maak nie? Ek is moeg, die jaar was besonder lank en ek was só besig dat elke dag bykans ‘n 14 uur-werksdag was. Ek het myself, in ‘n blinde geloof dat dit goed vir my beroep is, daartoe verbind om matriekantwoordskrifte na te sien en dit is toe waarheen ek oppad was. Nog ‘n twaalfuur skof van sewe tot sewe. Dit was dag tien van nasien...